vrijdag 5 september 2014

Vroeger...

Op een of andere manier heeft de mens (of in ieder geval veel mensen) er behoefte aan om in het verleden te duiken. Als men bij het afgraven van een bouwterrein op archeologische vondsten stuit, worden de werkzaamheden onmiddellijk stilgelegd om die mededelingen uit het verleden vast te leggen en te ontrafelen.
De wetenschap telt miljoenen euro’s neer om de geheimen van het heelal bloot te leggen. Ruimtetelescopen vangen signalen op van miljarden lichtjaren ver. Hoe verder ze in het heelal speuren, hoe dieper ze ook in het verleden kijken. Daarmee probeert men inzicht te krijgen in de ontstaansgeschiedenis van het universum.
In een aantal West-Afrikaanse landen vertellen griots over de geschiedenis van hun dorp. Ze zijn in staat om dagen achtereen te praten zonder eenmaal in herhaling te vallen. Daarbij vertellen ze over gebeurtenissen die zich eeuwen geleden hebben afgespeeld.
Zo zijn er wereldwijd - op allerlei terreinen - voorbeelden aan te wijzen, dat de mens kennis wil hebben van wat zich vroeger heeft voorgedaan.
Waar komt die behoefte toch vandaan? Nuchter gesproken zou je kunnen zeggen, dat het volkomen zinloos is om je met het verleden bezig te houden. ‘Je leeft immers NU,’ zeggen sommigen daarover. Maar zo simpel is het niet.
Als schrijver van historische romans zal het niemand verbazen, dat ik me ook graag met geschiedenis bezig houd. Maar de zin daarvan kan ik niet uitleggen. Ik vind het gewoon boeiend om te weten hoe mensen uit vroeger tijden hebben geleefd, wat hun vreugden en sores waren, hoe ze sliepen, waar ze hun behoefte deden enzovoort. Mensen van vlees en bloed die mijn eigen voorouders hadden kunnen zijn. Daar schrijf ik graag over.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten