vrijdag 7 november 2014

Filo Sofietje

Telkens als ik een historische roman afsluit - hetzij als lezer, hetzij het als schrijver - word ik door een stukje weemoed overvallen. De periode waarin ik me heb gewaand, bestaat niet meer. Hij is vervlogen in de eeuwigheid en zal nooit meer terugkeren. Wat zou ik graag eens écht rondlopen in een tijd, waarin donker nog donker was, het paard het enige middel van vervoer en alles rustig en zonder haast. Maar… het is over.
Je realiseert je weer eens, dat wat geweest is is geweest en dat wat nu is verdwijnen zal. En wij… wij zijn slechts een schakeltje in de ketting die zich door de eeuwen heen beweegt.
In 1941, met het droogleggen van de Noordoostpolder, hield Schokland op als eiland te bestaan. Pieter Terpstra, die dit met lede ogen aanzag schreef in zijn boek “Verloren land”:

“Deze stille avond brengt me het besef dat ik me niet mag vastklampen aan de waardeloze overblijfselen van hetgeen ééns geweest maar nu onherroepelijk voorbij is, en dat ik te lang vergeefs heb teruggezocht. Eénmaal moet je afscheid kunnen nemen. Als ik Schokland wéér betreed, zal ik me niet meer ergeren aan veranderingen welke er zich hebben voltrokken. Ik ken het verleden als een kostbaar geheim – en dat is voorrecht. Vaak heb ik hier de schemering zien dalen over het water. Nu daalt de schemering over het land. Het leven brengt onafwendbare veranderingen en wie vertrouwt op de Wijsheid die over de veranderingen beschikt, zal zo het leven kunnen aanvaarden.”

Mooi gezegd…

2 opmerkingen:

  1. Dan weet je nu ook wat ik als gepassioneerd lezer meemaak, telkens weer!
    Ik verdwijn altijd in een boek en leef dan even daar, op dat moment.
    Mooie blog, Arie! Graag gelezen :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik kan me ook altijd verliezen in een boek en neem dan vaak met een brok in mijn keel afscheid. Moet dan altijd even bijkomen als ik het boek uit heb.

    BeantwoordenVerwijderen