vrijdag 28 augustus 2015

Schrijver in de schijnwerpers: Bob Van Laerhoven



Vertel eens iets over jezelf.

Ik ben een Vlaams schrijver die meer dan 35 boeken heeft gepubliceerd. Ik heb een nogal hectisch leven achter de rug. Van 1990 tot eind 2003 was ik fulltime reisschrijver en bezocht vooral conflictgebieden. Echo’s van gebeurtenissen uit die periode, maar verplaatst in tijd en ruimte om ze algemeen te maken, sijpelen regelmatig door in mijn literair werk dat vooral gericht is op de duistere kant van de menselijke aard.


Welk genre schrijf je voornamelijk en heb je daarnaast ook andere genres?

Ik schrijf wat men in Angelsaksische landen de “cross-over” tussen de literatuur en de suspenseroman noemt. Het zijn geen “thrillers” waarin alles om de plot draait, maar eerst en vooral om de stijl en de personages. De plot is de kers op de taart.


Wat vind je belangrijk aan juist jouw genre?

Over mijn roman “Zwart Water” werd geschreven: “Zo zullen binnen een decennium spannende romans geschreven worden.” De cross-over is voor mij de stap die van de suspenseroman een volwaardig literair genre maakt.


Wat vind je zo leuk aan het schrijversvak?

Ik ben bijna 25 jaar een fulltime schrijver. Ik ben altijd mijn eigen baas geweest. Financieel was het niet echt vet, maar ik heb goed kunnen leven. Als reisschrijver heb ik veel beleefd en kwam ik in situaties terecht die bijlange niet iedereen meemaakt. Het was een veelzijdig, leerrijk en spannend leven. Wat wil een mens nog meer?


Welke waarde hecht je aan recensies? Zowel goede als slechte.

Ik lees ze de jongste jaren zelden, zowel de goede als de slechte. Toen ik startte, dertig jaar geleden, was ik onzeker omdat ik een arbeidersjongen ben met slechts een beperkte opleiding. Ik moest alles zelf leren. Een slechte recensie deed mij nog meer aan mezelf twijfelen, maar gaandeweg, door de jaren heen, leerde ik dat zowel aan goede als aan slechte recensies een oorzaak verbonden was die meestal te maken had met strikt persoonlijke voorkeuren en overtuigingen. Ik heb romans uitgebracht die massa’s laaiende recensies kregen maar niet zo bijster goed verkochten, en ik heb romans gepubliceerd die minder goed ontvangen werden maar een breed publiek vonden. Raak er maar wijs uit. Nu, na meer dan 35 boeken, weet ik wel ongeveer wat mijn sterke en minder sterke punten zijn, denk ik. Ik probeer in ieder geval aan die minder sterke punten te blijven schaven.


Het is bekend, dat het voor veel schrijvers heel moeilijk is om een plaats op de boekenmarkt te veroveren. Ook al hebben ze nog zo'n goed boek geschreven. Hoe ervaar jij dat / heb je dat ervaren?

Ik heb altijd wel redelijk wat aandacht gekregen in de pers, maar ik werd beschouwd als “een buitenbeentje”, een “exotisch gebekt vogeltje”.  Was het nou literatuur of genreliteratuur dat ik schreef? En waarom spelen die boeken van die Van Laerhoven zich vaak af in andere landen dan Vlaanderen?
Tja, ik heb me nooit werkelijk thuis gevoeld in Vlaanderen en evenmin in de literaire traditie die er heerst. Ik lees al bijna dertig jaar ongeveer uitsluitend in het Engels. Ik vond het jammer dat ik blijkbaar een beetje buiten de mainstream stond, maar ik had gelukkig voldoende trouwe lezers om me overeind te houden. Nu mijn werk met succes uitgegeven is in Frankrijk, Canada, de Verenigde Staten, en volgend jaar in Rusland zal worden gepubliceerd, raakt het feit dat  ik “er niet echt bij hoor” in Nederland en Vlaanderen me uiteraard veel minder (grijnst veelbetekenend).


Wat doe je / deed je om bekend te worden bij het lezerspubliek?

In de periode dat ik reisschrijver was, dook ik regelmatig op in de massamedia omwille van het nieuwsaspect die mijn reisverhalen toen hadden.  Het gaf me ook de gelegenheid om over mijn literaire werk te praten. Toen die periode voorbij was, daalde ook de belangstelling van het grote publiek, maar zoals ik al eerder zei: ik heb al die jaren een voldoende groot maar vooral trouw lezerspubliek gehad. Ik ben niet die gehypete schrijver die je overal ziet opduiken, maar voor nogal wat lezers een cultschrijver. Dat helpt om de verkoop op een voldoende peil te houden om te overleven.


Hoeveel boeken heb je inmiddels geschreven?

Ik ben de tel kwijtgeraakt, werkelijk waar, maar ik meen me te herinneren dat iemand een halfjaar geleden zei dat het er meer dan 35 waren. Dat lijkt veel en sommigen zullen denken dat ik een veelschrijver ben, maar uiteindelijk ben ik ook meer dan dertig jaar bezig, dus aan het tempo van ongeveer 1 boek per jaar. Dat is niet zo vreselijk snel want als fulltime schrijver heb je de hele dag om te werken, dat scheelt een flinke slok op de borrel…


Naar welke titel gaat je persoonlijke voorkeur uit en waarom?

Een bepaalde titel kan ik moeilijk opnoemen. Doemetoch: kiezen is moeilijk. Maar twee boeken waarin meer van mezelf in verborgen zit dan in andere liggen me toch na aan het hart: “De vrouw die van Dante hield” en “Zwart water”. Als je nu een pistool tegen mijn ponem zou houden, dan zou ik uiteindelijk voor Zwart Water kiezen. Denk ik. Euh, of misschien toch…Of anders…Nee, dju, dan is er ook nog….


Hoeveel boeken zullen er nog van jou verschijnen, denk je?

Ik hoop nog drie. Hoop doet leven, maar soms ben je snel gestorven.


Op welke website kunnen we je vinden?

Ik heb een drietalige website die ik, eh, ja, eh, dringend zou moeten bijwerken.
Ik, modern oud ventje, heb zelfs een YouTube kanaal van een aantal “trailers” die over mijn boeken gemaakt zijn en die – tatara – wereldwijd verspreid zijn, maar nu dus ook verzameld op mijn eigen kanaal. Ahem.


Heb je zelf nog iets toe te voegen?

Jazeker. Nu ik internationaal word uitgegeven, merk ik dat in die grote taalgebieden tegenwoordig van de auteur verwacht wordt dat hij actief meewerkt aan de promotie en dus regelmatig op de sociale media aanwezig is. Miljaar, wat een hoop werk is dat. Maar ja, ik lig in het water, dus moet ik zwemmen. Literair agent Peter Riva biedt op dit moment na de publicatie van “Baudelaire’s Revenge” en “Dangerous Obsessions” een derde boek in Engelse vertaling aan(“Return to Hiroshima”). Bovendien is de vertaling van een vierde roman (The Shadow of the Mole) bijna klaar. Die mens doet  zijn best om die boeken te verkopen, dus ik moet ook mijn steentje bijdragen… Maar ik schrijf toch veel liever en omdat ik nog drie boeken wil pennen, moet ik nu toch een beetje op mijn tellen passen wat tijd betreft… En excuses voor mijn gevloek. Een Vlaming die niet vloekt, is geen Vlaming, dus hoor ik hier toch thuis, merdemerdetoch, nooit gedacht…

vrijdag 21 augustus 2015

Schrijver in de schijnwerpers: Maria Genova


Vertel eens iets over jezelf.

Ik kwam op mijn 19de naar Nederland. Dat was niet gepland, ik werd verliefd op een Nederlander die ik op wintersport in Bulgarije heb ontmoet. In Bulgarije was ik net klaar met mijn gymnasium-opleiding en ik stond op het punt om journalistiek te gaan studeren. Toen ik naar Nederland kwam, dacht ik: ‘Nu kun je je droom vergeten om ooit journalist te woorden, want je spreekt de taal niet.’ Maar het is uiteindelijk gelukt, met een beetje geluk en heel veel doorzettingsvermogen. Ik heb uiteraard nooit gedacht dat het me ooit zou lukken om boeken te schrijven in een taal die ik pas op mijn 19de begon te leren. 


Welk genre schrijf je voornamelijk en heb je daarnaast ook andere genre’s?

De meeste van mijn boeken zijn non-fictie. De werkelijkheid is vaak verrassender en heftiger dan wat schrijvers zelf kunnen bedenken. Ik krijg elke week brieven van onbekenden, waarbij ik haast niet kan geloven dat die mensen zo veel meegemaakt hebben. Overigens is niet elk heftig levensverhaal een boek waard. Sterker nog: de meeste verhalen zijn dat niet. In een boek moet je heel veel interessante wendingen hebben om de lezer tweehonderd pagina’s lang te boeien, er moet ook veel op het spel staan. Ik geloof dat ik vrij goed kan beoordelen of een verhaal een boek waard is. Het verhaal van Anna over 12 jaar getrouwd zijn met een pooier heb ik in het boek ‘Man is stoer, vrouw is hoer’ geschreven en dat werd een bestseller. Daarna kreeg ik heel veel brieven waar ik niets mee deed, tot ik het verhaal van Angel toegestuurd kreeg. Dat raakte me, het was meer dan heftig. Het ging over foute ouders en falende jeugdzorg. Ook dat boek werd een succes, kwam binnen de kortste keren in de Bruna Top5 en stond ook op de Belgische bestsellerlijst. Maar ik denk nooit van tevoren: ik wil over dit onderwerp schrijven, omdat ik een succes verwacht. Sterker nog: omdat ik meestal voor zware onderwerpen kies, houd ik elke keer mijn hart vast of de lezers zo’n zwaar boek zouden willen lezen.
Ik heb trouwens ook een keer een grappig en leerzaam kinderboek over windjes laten geschreven en ook een roman. 


Wat vind je belangrijk aan juist jouw genre?

Dat mijn boeken zo veel emoties oproepen. Mensen voelen zich meer betrokken als iets waar gebeurd is, klimmen sneller in de pen. Ik ontvang heel veel reacties via social media, bijna dagelijks. Ik probeer iedereen te beantwoorden, daar maak ik echt tijd voor. Soms ontvang ik e-mails van vier kantjes, maar die lees ik ook. Ook heel veel scholieren vragen of ze me mogen interviewen over mijn boeken over loverboys en identiteitsfraude, daar werk ik altijd aan mee. Ik ben best slecht in ’nee’ zeggen; daarnaast vind ik het ook leuk om mensen te helpen waar ik kan. 


Wat vind je zo leuk aan het schrijversvak?

De vrijheid. En je creëert iets wat blijvend is. Ik ben elke keer weer verbaasd dat ik nog steeds mails ontvang over boeken die ik zeven jaar geleden geschreven heb.  


Welke waarde hecht je aan recensies? Zowel goede als slechte.

Ik vind het leuk om de recensies te lezen, omdat ze meestal positief zijn. Als iemand kritiek uit, sta ik daar altijd uitgebreid bij stil. Klopt het? Is het te vermijden? Ik houd van opbouwende kritiek. Ik mail ook altijd aan mijn proeflezers: ‘denk erom, ik wil geen enkel compliment, ik wil alleen maar kritiek.' Van complimenten leer je niet veel, van kritiek wel. De mening van de proeflezers weegt voor mij heel zwaar bij het herschrijven. Ik ben niet gauw tevreden. Soms schrijf ik tien versies en ik kort mijn boeken meestal met de helft in. Dat is ook het geheim van boeken die heel vlot lezen: durf de helft van wat je geschreven hebt weg te gooien. Veel schrijvers vinden dat zonde van het werk. Ik niet. Niets is voor niets in het leven.


Het is bekend, dat het voor veel schrijvers heel moeilijk is om een plaats op de boekenmarkt te veroveren. Ook al hebben ze nog zo'n goed boek geschreven. Hoe ervaar jij dat / heb je dat ervaren?

Dat klopt, als schrijfcoach help ik beginnende auteurs en het is inderdaad niet makkelijk om een gerenommeerde uitgever te vinden, ook al kan een aanbeveling bij een goed boek wel eens helpen. Een goed boek alleen is helaas vaak niet voldoende. De uitgevers zoeken het liefst iets onderscheidends, dan maak je de meeste kans om uitgegeven te worden. Ik denk dat dit het geval was bij mijn debuut ‘Communisme, sex en leugens’: er was nog geen humoristisch boek geschreven over het leven van de gewone mensen in een dictatuur, de meeste boeken over het communisme waren saaie geschiedenisboeken. Zo ben ik trouwens ook op het idee gekomen om over dit onderwerp te schrijven: ik wist zeker dat het interessant genoeg is voor een breed publiek, als je het maar anders opschrijft. Ik had meer dan genoeg anekdotes uit mijn communistische jeugd en ik testte steeds bij mijn Nederlandse vriend of hij de humor van een Oostblokker snapte. Alles wat hij niet begreep, schrapte ik. Ik heb mijn manuscript naar acht willekeurige uitgevers opgestuurd. Vier wilden het hebben. Beslist geen slecht begin, maar op dat moment dacht ik helemaal niet ‘ik wil nog meer boeken schrijven.’ Ik was heel tevreden met mijn werk in de journalistiek en mijn boek zag ik als een eenmalig uitstapje. Pas jaren later raakte ik helemaal in de ban van het boekenvak. 


Wat doe je / deed je om bekend te worden bij het lezerspubliek?

In het begin gaf ik gratis lezingen. Later ontdekte ik de social media. Eerst dacht ik: 'Twitter? Wat een onzin, kost alleen maar tijd’. Nu heb ik zo’n 21.000 volgers en ik heb ontdekt dat je met slechts één tweet meer dan 50.000 mensen kunt bereiken. Op Facebook ben ik ook vrij actief. Ik vind het leuk om op deze manier contact te houden met de lezers. Twitter is bovendien een fantastische researchbron voor mijn boeken. Ik zoek op trefwoorden die met interesseren en dan zie ik de nieuwste trends, bijvoorbeeld #mensenhandel #identiteitsfraude #sexting, maar ook #boeken. 


Hoeveel boeken heb je inmiddels geschreven?

Acht boeken voor volwassenen en een kinderboek.


Naar welke titel gaat je persoonlijke voorkeur uit en waarom?

Lastig te zeggen, boeken zijn net kinderen, je wilt ook niet een van je kinderen voortrekken. Vanwege vertalingen heb ik enkele van mijn oude boeken opnieuw gelezen. Ik was echt vergeten wat ik precies geschreven had. Soms was ik prettig verrast, een andere keer dacht ik: zo’n zin zou ik nooit meer schrijven. Maar mijn algehele indruk was positief. Ik ken schrijvers die zich schamen voor een boek dat ze lang geleden geschreven hebben. Ik ben het vak veel beter gaan beheersen, maar ik hoef me gelukkig niet te schamen voor mijn debuut of voor een van mijn andere boeken. Misschien komt dat omdat ik al heel veel schrijfervaring in de journalistiek opgedaan had, voordat ik me aan mijn eerste boek waagde. Bij mijn cursisten zie ik ontzettend veel beginnersfouten die simpel te voorkomen zijn. Veel auteurs onderschatten de functie van een goede redacteur.


Hoeveel boeken zullen er nog van jou verschijnen, denk je?

Heel veel als ik niet te snel doodga. Ik ben nu 42 en als het goed is blijf ik schrijven tot aan mijn dood. Ik vind het schrijven echt leuk en ik heb meer dan genoeg ideeën. Momenteel werk ik aan drie boeken tegelijk, omdat ik niet kan kiezen.  


Op welke website kunnen we je vinden en waar op social media?




Heb je zelf nog iets toe te voegen?

Ja, boeken lezen verrijkt echt je leven. Tegen mensen die het haast nooit doen, zeg ik: probeer het gewoon, maar kies wel voor een toegankelijk geschreven boek om te beginnen. Ik krijg af en toe mails van niet-lezers die ik aan het lezen heb gekregen. Daar ben ik eerlijk gezegd trotser op dan op een mooie recensie in de krant. 

vrijdag 14 augustus 2015

Schrijver in de schijnwerpers: Gerda van Wageningen


Vertel eens iets over jezelf.

Mijn eerste boek verscheen 36 jaar geleden. Schrijven beschouw ik als een uit de hand gelopen hobby en ik doe het nog steeds heel graag. Daarnaast ben ik natuurliefhebber. Ik heb een hond, rijd graag paard, vroeger in het zadel, nu met mijn broer in de marathonwagen met twee Friese paarden ervoor. Ook ben ik vogelliefhebber en lid van een vogelwerkgroep. Daarnaast ga ik graag op stap met mijn vriendinnen, ik hou van klassieke muziek en ga graag naar een museum. Verder schilder ik als hobby (abstract).


Welk genre schrijf je voornamelijk en heb je daarnaast ook andere genre's?

Mijn boeken zijn een mengeling van historische romans en hedendaagse romans met een actueel onderwerp er in.


Wat vind je belangrijk aan juist jouw genre?

Het romantische boek is heerlijk om een beetje mee weg te dromen. Voor mij hoeft al dat geweld en seks in andere boekengenres niet zo nodig. Romantiek is veel leuker. Daarnaast is het leuk om mensen iets mee te geven, een stukje geschiedenis of hoe mensen met problemen omgaan.


Wat vind je zo leuk aan het schrijversvak?

Het is een vak dat mij veel vrijheid biedt, al vraagt het natuurlijk ook discipline en doorzettingsvermogen. Maar voor mij bestaat er niets beters.


Welke waarde hecht je aan recensies? Zowel goede als slechte.

Een goede recensie lezen is prettig, een slechte doet me niet veel. Uiteindelijk is een recensie gewoon de mening van iemand, waar andere mensen het lang niet altijd mee eens zijn.


Het is bekend, dat het voor veel schrijvers heel moeilijk is om een plaats op de boekenmarkt te veroveren. Ook al hebben ze nog zo'n goed boek geschreven. Hoe ervaar jij dat / heb je dat ervaren?

Toen ik met schrijven begon, was er meteen veel belangstelling. Daar heb ik zelf niet veel aan hoeven doen. Nu is dat anders geworden. Een schrijver moet meer voor het voetlicht treden, b.v. met lezingen en dit is ook de reden waarom ik b.v. op facebook zit. Mijn lezers willen me graag volgen.


Wat doe je / deed je om bekend te worden bij het lezerspubliek?

Zie vraag 6. Ik besef dat het een voorrecht is dat ik er zelf niet veel aan heb hoeven doen. Mijn boeken worden al vele jaren enorm goed uitgeleend in bibliotheken.


Hoeveel boeken heb je inmiddels geschreven?

Er zijn er nu 111 uit, in september komt het volgende boek. In 2016 nog twee. Ik werk inmiddels al aan wat het 115e boek gaat worden.


Naar welke titel gaat je persoonlijke voorkeur uit en waarom?

Ik heb een aantal boeken geschreven met zowel een historisch deel als een hedendaagse. Die boeken vind ik zelf erg leuk. Zilver en Gevaarlijk Verlangen zijn een paar titels.


Hoeveel boeken zullen er nog van jou verschijnen, denk je?

Zo lang ik gezond ben en er plezier in heb, zal ik blijven schrijven. Hoe lang dat is, weet uiteindelijk niemand van tevoren.


Op welke website kunnen we je vinden?

www.gerdavanwageningen.nl en https://www.facebook.com/gerda.vanwageningen


Heb je zelf nog iets toe te voegen?

Ik beschouw het als een groot voorrecht om er zelf zoveel plezier in te hebben en daarnaast van mensen te horen dat ze mijn boeken graag lezen.

vrijdag 7 augustus 2015

Schrijver in de schijnwerpers: Greet Beukenkamp


Vertel eens iets over jezelf.

Ik ben pas laat begonnen met schrijven om de doodeenvoudige reden dat ik er geen idee van had dat ik kon schrijven. Op school kreeg ik wel goede cijfers voor mijn opstellen en mensen zeiden dat ik zulke leuke brieven schreef, maar dat bracht me niet op het idee dat ik misschien wel schrijver kon worden. Ik had andere ambities: ik wilde straaljagerpiloot worden, en later dierenarts, of dokter,
Na mijn HBS-B diploma ben ik naar de Kweekschool gegaan (tegenwoordig PABO) en daarna ben ik psychologie gaan studeren aan de Universiteit van Amsterdam. Ik trouwde, kreeg kinderen en ben toen in het onderwijs gegaan. Daar schreef ik toneelstukken voor groep 8. Een moeder raadde me aan om ze op te sturen naar een uitgever en tot mijn stomme verbazing werden er een aantal van uitgegeven. Kort daarop begon ik aan mijn eerste boek: Een lage reis op korte pootjes. Het verhaal van de teckel Dinky die zijn familie kwijtraakt en gaat zwerven. En nu komt in het voorjaar van 2016 mijn 21e boek uit.


Welk genre schrijf je voornamelijk en heb je daarnaast ook andere genre's?

Ik schrijf realistische verhalen. Verhalen dus die echt gebeurd zouden kunnen zijn. Alhoewel, de laatste tijd heb ik een paar boeken geschreven die onder de stroming van het Magisch-Realisme vallen. Anne & Anne is daar een voorbeeld van, evenals Voor eeuwig de jouwe.


Wat vind je belangrijk aan juist jouw genre?

Je kunt problemen aan de orde stellen die verstopt zitten in een leuk verhaal. In de serie De Kattenkwaadclub, De Klusclub, en De Kampeerclub (10 -12 jaar) komen allerlei problemen aan de orde waar kinderen mee te maken hebben zonder dat het loodzwaar wordt. In De Kattenkwaadclub is er een jongen die met huiselijk geweld te maken heeft en daar niet over kan en wil praten. Maar zijn vriendenclubje helpt hem. In De Klusclub komt echtscheiding aan de orde, en in De Kampeerclub de omgang met mensen met een psychische problemen.
Voor oudere kinderen heb ik wel boeken geschreven met een centraal probleem.
Al het water van de zee is een boek over pesten. Het is geactualiseerd en heruitgegeven. Een jaar geleden heb ik het in het (Amerikaans) Engels vertaald en het is nu als e-book te koop op Amazon met als titel: The flight of the seagull.
Tegen mijn wil is een boek over seksueel misbruik. Dat boek was niet meer verkrijgbaar, maar is nu ook als e-book te koop op Amazon.
Het is een boek dat elk meisje zou moeten lezen, en eigenlijk ook elke jongen!


Wat vind je zo leuk aan het schrijversvak?

Het eindeloos kunnen fantaseren en het kruipen in andermans huid. En ik geniet ook van alle leuke mailtjes die ik van kinderen krijg.


Welke waarde hecht je aan recensies? Zowel goede als slechte.

Ik heb gelukkig nog nooit echt slechte recensies gehad. Wel recensies met kritische kanttekeningen. Ik trek het me niet aan, maar kijk er zelf kritisch naar. Hebben ze gelijk dan trek ik daar lering uit. Hebben ze mijns inziens ongelijk dan leg ik het gewoon naast me neer.


Het is bekend, dat het voor veel schrijvers heel moeilijk is om een plaats op de boekenmarkt te veroveren. Ook al hebben ze nog zo'n goed boek geschreven. Hoe ervaar jij dat / heb je dat ervaren?

Ja dat is waar. Je moet een hele hoop kabaal maken om gezien en gehoord en vooral gelezen te worden en dat ligt mij niet zo.


Wat doe je / deed je om bekend te worden bij het lezerspubliek?

Ik had zo’n beetje als eerste schrijver een eigen website. Zelf gebreid, met in het begin veel gezucht en gefoeter. Maar nu draai ik er mijn hand niet meer voor om. Mijn website werkt en hoe! www.greetbeukenkamp.nl
Verder laat ik mijn gezicht zien op boekenmarkten en dergelijke en laat ik mij horen op lezerscommunity’s als Hebban. Ook Facebook en Twitter ik. Dat zijn echte werkwoorden, hoor, je werkt je rot om alles bij te houden.


Hoeveel boeken heb je inmiddels geschreven?

Mijn 21e boek komt in het voorjaar van 2016 uit bij Clavisbooks en gaat heten: De jongen achter het masker. Een boek voor Young Adults en ook volwassenen. Het gaat over Farao Toetankhamon. Ja, dat lees je goed, een historische roman.


Naar welke titel gaat je persoonlijke voorkeur uit en waarom?

Al het water van de zee, vind ik zelf nog steeds mijn mooiste en beste boek. Ik heb het opgedragen aan mijn jongste dochter Marianne die jarenlang ernstig gepest werd. De cover van de Nederlandse boek zowel als van de Engelse e-book versie is door haar ontworpen.

Hoeveel boeken zullen er nog van jou verschijnen, denk je?

Geen idee. Ik ben nu bezig om een tweede boek van mij in het Engels te vertalen en tegelijkertijd ben ik aan mijn 22e boek bezig en er liggen nog een aantal ideeën op de plank voor nieuwe.


Op welke website kunnen we je vinden?