vrijdag 28 augustus 2015

Schrijver in de schijnwerpers: Bob Van Laerhoven



Vertel eens iets over jezelf.

Ik ben een Vlaams schrijver die meer dan 35 boeken heeft gepubliceerd. Ik heb een nogal hectisch leven achter de rug. Van 1990 tot eind 2003 was ik fulltime reisschrijver en bezocht vooral conflictgebieden. Echo’s van gebeurtenissen uit die periode, maar verplaatst in tijd en ruimte om ze algemeen te maken, sijpelen regelmatig door in mijn literair werk dat vooral gericht is op de duistere kant van de menselijke aard.


Welk genre schrijf je voornamelijk en heb je daarnaast ook andere genres?

Ik schrijf wat men in Angelsaksische landen de “cross-over” tussen de literatuur en de suspenseroman noemt. Het zijn geen “thrillers” waarin alles om de plot draait, maar eerst en vooral om de stijl en de personages. De plot is de kers op de taart.


Wat vind je belangrijk aan juist jouw genre?

Over mijn roman “Zwart Water” werd geschreven: “Zo zullen binnen een decennium spannende romans geschreven worden.” De cross-over is voor mij de stap die van de suspenseroman een volwaardig literair genre maakt.


Wat vind je zo leuk aan het schrijversvak?

Ik ben bijna 25 jaar een fulltime schrijver. Ik ben altijd mijn eigen baas geweest. Financieel was het niet echt vet, maar ik heb goed kunnen leven. Als reisschrijver heb ik veel beleefd en kwam ik in situaties terecht die bijlange niet iedereen meemaakt. Het was een veelzijdig, leerrijk en spannend leven. Wat wil een mens nog meer?


Welke waarde hecht je aan recensies? Zowel goede als slechte.

Ik lees ze de jongste jaren zelden, zowel de goede als de slechte. Toen ik startte, dertig jaar geleden, was ik onzeker omdat ik een arbeidersjongen ben met slechts een beperkte opleiding. Ik moest alles zelf leren. Een slechte recensie deed mij nog meer aan mezelf twijfelen, maar gaandeweg, door de jaren heen, leerde ik dat zowel aan goede als aan slechte recensies een oorzaak verbonden was die meestal te maken had met strikt persoonlijke voorkeuren en overtuigingen. Ik heb romans uitgebracht die massa’s laaiende recensies kregen maar niet zo bijster goed verkochten, en ik heb romans gepubliceerd die minder goed ontvangen werden maar een breed publiek vonden. Raak er maar wijs uit. Nu, na meer dan 35 boeken, weet ik wel ongeveer wat mijn sterke en minder sterke punten zijn, denk ik. Ik probeer in ieder geval aan die minder sterke punten te blijven schaven.


Het is bekend, dat het voor veel schrijvers heel moeilijk is om een plaats op de boekenmarkt te veroveren. Ook al hebben ze nog zo'n goed boek geschreven. Hoe ervaar jij dat / heb je dat ervaren?

Ik heb altijd wel redelijk wat aandacht gekregen in de pers, maar ik werd beschouwd als “een buitenbeentje”, een “exotisch gebekt vogeltje”.  Was het nou literatuur of genreliteratuur dat ik schreef? En waarom spelen die boeken van die Van Laerhoven zich vaak af in andere landen dan Vlaanderen?
Tja, ik heb me nooit werkelijk thuis gevoeld in Vlaanderen en evenmin in de literaire traditie die er heerst. Ik lees al bijna dertig jaar ongeveer uitsluitend in het Engels. Ik vond het jammer dat ik blijkbaar een beetje buiten de mainstream stond, maar ik had gelukkig voldoende trouwe lezers om me overeind te houden. Nu mijn werk met succes uitgegeven is in Frankrijk, Canada, de Verenigde Staten, en volgend jaar in Rusland zal worden gepubliceerd, raakt het feit dat  ik “er niet echt bij hoor” in Nederland en Vlaanderen me uiteraard veel minder (grijnst veelbetekenend).


Wat doe je / deed je om bekend te worden bij het lezerspubliek?

In de periode dat ik reisschrijver was, dook ik regelmatig op in de massamedia omwille van het nieuwsaspect die mijn reisverhalen toen hadden.  Het gaf me ook de gelegenheid om over mijn literaire werk te praten. Toen die periode voorbij was, daalde ook de belangstelling van het grote publiek, maar zoals ik al eerder zei: ik heb al die jaren een voldoende groot maar vooral trouw lezerspubliek gehad. Ik ben niet die gehypete schrijver die je overal ziet opduiken, maar voor nogal wat lezers een cultschrijver. Dat helpt om de verkoop op een voldoende peil te houden om te overleven.


Hoeveel boeken heb je inmiddels geschreven?

Ik ben de tel kwijtgeraakt, werkelijk waar, maar ik meen me te herinneren dat iemand een halfjaar geleden zei dat het er meer dan 35 waren. Dat lijkt veel en sommigen zullen denken dat ik een veelschrijver ben, maar uiteindelijk ben ik ook meer dan dertig jaar bezig, dus aan het tempo van ongeveer 1 boek per jaar. Dat is niet zo vreselijk snel want als fulltime schrijver heb je de hele dag om te werken, dat scheelt een flinke slok op de borrel…


Naar welke titel gaat je persoonlijke voorkeur uit en waarom?

Een bepaalde titel kan ik moeilijk opnoemen. Doemetoch: kiezen is moeilijk. Maar twee boeken waarin meer van mezelf in verborgen zit dan in andere liggen me toch na aan het hart: “De vrouw die van Dante hield” en “Zwart water”. Als je nu een pistool tegen mijn ponem zou houden, dan zou ik uiteindelijk voor Zwart Water kiezen. Denk ik. Euh, of misschien toch…Of anders…Nee, dju, dan is er ook nog….


Hoeveel boeken zullen er nog van jou verschijnen, denk je?

Ik hoop nog drie. Hoop doet leven, maar soms ben je snel gestorven.


Op welke website kunnen we je vinden?

Ik heb een drietalige website die ik, eh, ja, eh, dringend zou moeten bijwerken.
Ik, modern oud ventje, heb zelfs een YouTube kanaal van een aantal “trailers” die over mijn boeken gemaakt zijn en die – tatara – wereldwijd verspreid zijn, maar nu dus ook verzameld op mijn eigen kanaal. Ahem.


Heb je zelf nog iets toe te voegen?

Jazeker. Nu ik internationaal word uitgegeven, merk ik dat in die grote taalgebieden tegenwoordig van de auteur verwacht wordt dat hij actief meewerkt aan de promotie en dus regelmatig op de sociale media aanwezig is. Miljaar, wat een hoop werk is dat. Maar ja, ik lig in het water, dus moet ik zwemmen. Literair agent Peter Riva biedt op dit moment na de publicatie van “Baudelaire’s Revenge” en “Dangerous Obsessions” een derde boek in Engelse vertaling aan(“Return to Hiroshima”). Bovendien is de vertaling van een vierde roman (The Shadow of the Mole) bijna klaar. Die mens doet  zijn best om die boeken te verkopen, dus ik moet ook mijn steentje bijdragen… Maar ik schrijf toch veel liever en omdat ik nog drie boeken wil pennen, moet ik nu toch een beetje op mijn tellen passen wat tijd betreft… En excuses voor mijn gevloek. Een Vlaming die niet vloekt, is geen Vlaming, dus hoor ik hier toch thuis, merdemerdetoch, nooit gedacht…

Geen opmerkingen:

Een reactie posten