vrijdag 21 augustus 2015

Schrijver in de schijnwerpers: Maria Genova


Vertel eens iets over jezelf.

Ik kwam op mijn 19de naar Nederland. Dat was niet gepland, ik werd verliefd op een Nederlander die ik op wintersport in Bulgarije heb ontmoet. In Bulgarije was ik net klaar met mijn gymnasium-opleiding en ik stond op het punt om journalistiek te gaan studeren. Toen ik naar Nederland kwam, dacht ik: ‘Nu kun je je droom vergeten om ooit journalist te woorden, want je spreekt de taal niet.’ Maar het is uiteindelijk gelukt, met een beetje geluk en heel veel doorzettingsvermogen. Ik heb uiteraard nooit gedacht dat het me ooit zou lukken om boeken te schrijven in een taal die ik pas op mijn 19de begon te leren. 


Welk genre schrijf je voornamelijk en heb je daarnaast ook andere genre’s?

De meeste van mijn boeken zijn non-fictie. De werkelijkheid is vaak verrassender en heftiger dan wat schrijvers zelf kunnen bedenken. Ik krijg elke week brieven van onbekenden, waarbij ik haast niet kan geloven dat die mensen zo veel meegemaakt hebben. Overigens is niet elk heftig levensverhaal een boek waard. Sterker nog: de meeste verhalen zijn dat niet. In een boek moet je heel veel interessante wendingen hebben om de lezer tweehonderd pagina’s lang te boeien, er moet ook veel op het spel staan. Ik geloof dat ik vrij goed kan beoordelen of een verhaal een boek waard is. Het verhaal van Anna over 12 jaar getrouwd zijn met een pooier heb ik in het boek ‘Man is stoer, vrouw is hoer’ geschreven en dat werd een bestseller. Daarna kreeg ik heel veel brieven waar ik niets mee deed, tot ik het verhaal van Angel toegestuurd kreeg. Dat raakte me, het was meer dan heftig. Het ging over foute ouders en falende jeugdzorg. Ook dat boek werd een succes, kwam binnen de kortste keren in de Bruna Top5 en stond ook op de Belgische bestsellerlijst. Maar ik denk nooit van tevoren: ik wil over dit onderwerp schrijven, omdat ik een succes verwacht. Sterker nog: omdat ik meestal voor zware onderwerpen kies, houd ik elke keer mijn hart vast of de lezers zo’n zwaar boek zouden willen lezen.
Ik heb trouwens ook een keer een grappig en leerzaam kinderboek over windjes laten geschreven en ook een roman. 


Wat vind je belangrijk aan juist jouw genre?

Dat mijn boeken zo veel emoties oproepen. Mensen voelen zich meer betrokken als iets waar gebeurd is, klimmen sneller in de pen. Ik ontvang heel veel reacties via social media, bijna dagelijks. Ik probeer iedereen te beantwoorden, daar maak ik echt tijd voor. Soms ontvang ik e-mails van vier kantjes, maar die lees ik ook. Ook heel veel scholieren vragen of ze me mogen interviewen over mijn boeken over loverboys en identiteitsfraude, daar werk ik altijd aan mee. Ik ben best slecht in ’nee’ zeggen; daarnaast vind ik het ook leuk om mensen te helpen waar ik kan. 


Wat vind je zo leuk aan het schrijversvak?

De vrijheid. En je creëert iets wat blijvend is. Ik ben elke keer weer verbaasd dat ik nog steeds mails ontvang over boeken die ik zeven jaar geleden geschreven heb.  


Welke waarde hecht je aan recensies? Zowel goede als slechte.

Ik vind het leuk om de recensies te lezen, omdat ze meestal positief zijn. Als iemand kritiek uit, sta ik daar altijd uitgebreid bij stil. Klopt het? Is het te vermijden? Ik houd van opbouwende kritiek. Ik mail ook altijd aan mijn proeflezers: ‘denk erom, ik wil geen enkel compliment, ik wil alleen maar kritiek.' Van complimenten leer je niet veel, van kritiek wel. De mening van de proeflezers weegt voor mij heel zwaar bij het herschrijven. Ik ben niet gauw tevreden. Soms schrijf ik tien versies en ik kort mijn boeken meestal met de helft in. Dat is ook het geheim van boeken die heel vlot lezen: durf de helft van wat je geschreven hebt weg te gooien. Veel schrijvers vinden dat zonde van het werk. Ik niet. Niets is voor niets in het leven.


Het is bekend, dat het voor veel schrijvers heel moeilijk is om een plaats op de boekenmarkt te veroveren. Ook al hebben ze nog zo'n goed boek geschreven. Hoe ervaar jij dat / heb je dat ervaren?

Dat klopt, als schrijfcoach help ik beginnende auteurs en het is inderdaad niet makkelijk om een gerenommeerde uitgever te vinden, ook al kan een aanbeveling bij een goed boek wel eens helpen. Een goed boek alleen is helaas vaak niet voldoende. De uitgevers zoeken het liefst iets onderscheidends, dan maak je de meeste kans om uitgegeven te worden. Ik denk dat dit het geval was bij mijn debuut ‘Communisme, sex en leugens’: er was nog geen humoristisch boek geschreven over het leven van de gewone mensen in een dictatuur, de meeste boeken over het communisme waren saaie geschiedenisboeken. Zo ben ik trouwens ook op het idee gekomen om over dit onderwerp te schrijven: ik wist zeker dat het interessant genoeg is voor een breed publiek, als je het maar anders opschrijft. Ik had meer dan genoeg anekdotes uit mijn communistische jeugd en ik testte steeds bij mijn Nederlandse vriend of hij de humor van een Oostblokker snapte. Alles wat hij niet begreep, schrapte ik. Ik heb mijn manuscript naar acht willekeurige uitgevers opgestuurd. Vier wilden het hebben. Beslist geen slecht begin, maar op dat moment dacht ik helemaal niet ‘ik wil nog meer boeken schrijven.’ Ik was heel tevreden met mijn werk in de journalistiek en mijn boek zag ik als een eenmalig uitstapje. Pas jaren later raakte ik helemaal in de ban van het boekenvak. 


Wat doe je / deed je om bekend te worden bij het lezerspubliek?

In het begin gaf ik gratis lezingen. Later ontdekte ik de social media. Eerst dacht ik: 'Twitter? Wat een onzin, kost alleen maar tijd’. Nu heb ik zo’n 21.000 volgers en ik heb ontdekt dat je met slechts één tweet meer dan 50.000 mensen kunt bereiken. Op Facebook ben ik ook vrij actief. Ik vind het leuk om op deze manier contact te houden met de lezers. Twitter is bovendien een fantastische researchbron voor mijn boeken. Ik zoek op trefwoorden die met interesseren en dan zie ik de nieuwste trends, bijvoorbeeld #mensenhandel #identiteitsfraude #sexting, maar ook #boeken. 


Hoeveel boeken heb je inmiddels geschreven?

Acht boeken voor volwassenen en een kinderboek.


Naar welke titel gaat je persoonlijke voorkeur uit en waarom?

Lastig te zeggen, boeken zijn net kinderen, je wilt ook niet een van je kinderen voortrekken. Vanwege vertalingen heb ik enkele van mijn oude boeken opnieuw gelezen. Ik was echt vergeten wat ik precies geschreven had. Soms was ik prettig verrast, een andere keer dacht ik: zo’n zin zou ik nooit meer schrijven. Maar mijn algehele indruk was positief. Ik ken schrijvers die zich schamen voor een boek dat ze lang geleden geschreven hebben. Ik ben het vak veel beter gaan beheersen, maar ik hoef me gelukkig niet te schamen voor mijn debuut of voor een van mijn andere boeken. Misschien komt dat omdat ik al heel veel schrijfervaring in de journalistiek opgedaan had, voordat ik me aan mijn eerste boek waagde. Bij mijn cursisten zie ik ontzettend veel beginnersfouten die simpel te voorkomen zijn. Veel auteurs onderschatten de functie van een goede redacteur.


Hoeveel boeken zullen er nog van jou verschijnen, denk je?

Heel veel als ik niet te snel doodga. Ik ben nu 42 en als het goed is blijf ik schrijven tot aan mijn dood. Ik vind het schrijven echt leuk en ik heb meer dan genoeg ideeën. Momenteel werk ik aan drie boeken tegelijk, omdat ik niet kan kiezen.  


Op welke website kunnen we je vinden en waar op social media?




Heb je zelf nog iets toe te voegen?

Ja, boeken lezen verrijkt echt je leven. Tegen mensen die het haast nooit doen, zeg ik: probeer het gewoon, maar kies wel voor een toegankelijk geschreven boek om te beginnen. Ik krijg af en toe mails van niet-lezers die ik aan het lezen heb gekregen. Daar ben ik eerlijk gezegd trotser op dan op een mooie recensie in de krant. 

1 opmerking:

  1. Bijzonder knap, als je op 19 jarige leeftijd naar Nederland komt en zo goed Nederlands leert waardoor je in de journalistiek terecht komt.

    BeantwoordenVerwijderen