zondag 13 januari 2019

Een jaar later

In januari 2018 plaatste ik een blog waarin ik de periode van psychische moeilijkheden beschreef die ik toen net achter de rug had.
Inmiddels zijn we een jaar verder. Als mij wordt gevraagd hoe het nu met mij gaat, kan ik daar kort en bondig GOED op antwoorden. Dat is zonder meer een feit, maar het is echt niet vanzelf gegaan. Martine en ik hebben heel wat hobbels moeten nemen voor we in rustiger vaarwater kwamen.
De gezondheidsproblemen waar we allebei mee kampen, hebben ons behoorlijk parten gespeeld. Zoals velen wel weten, heeft Martine ernstige hartproblemen. Haar conditie is minimaal. Zij heeft bijvoorbeeld ondersteuning nodig bij het aankleden en onder de douche gaan. Mijn probleem is nog steeds mijn grote prikkelgevoeligheid, vergeetachtigheid en een klein concentratievermogen. Zolang alles zijn kabbelende gang maar gaat, kan ik wel functioneren. Maar als er bijvoorbeeld twee dingen tegelijk gebeuren die aandacht vragen, dan gaat het bij mij al mis. Hoe vaak gebeurt dat niet op een dag! Juist de combinatie van onze beperkingen zorgden voor heel wat stress in huis, waar we allebei erg gevoelig voor zijn. Hartkloppingen bij Martine en een totale black-out bij mij.
We konden elkaar niet meer opvangen. Integendeel: we verergerden elkaars problemen alleen maar.
Op verschillende manieren hebben we die problemen op willen lossen. Bijvoorbeeld door gewoon niet op de ander te letten en alleen maar onze eigen gang te gaan. Geprobeerd, maar het lukt niet. Dat kán ook niet, als je betrokken bent bij elkaar.
We sukkelden voort en het zag ernaar uit dat we weer in een neerwaartse spiraal terecht kwamen. Totdat een hulpverlener ons voorstelde om apart te gaan wonen. BAM! Dat kwam aan zeg! Daar moesten we weleens heel diep over nadenken, was ons antwoord… Nog diezelfde avond besloten we samen om op het voorstel in te gaan. Dit was de beste oplossing om het voor elkaar leefbaar te houden en zelfs om te voorkomen dat ons huwelijk zou klappen. Het was een onwijs moeilijke en pijnlijke beslissing, maar we waren er allebei van overtuigd dat het de beste optie was.

Natuurlijk was er niet direct een huis voor me beschikbaar. Maar nu we dit besluit genomen hadden, vonden we dat we er snel uitvoering aan moesten geven. Daarom heb ik per augustus j.l. eerst mijn intrek genomen in een pension. Ik had er niet al te veel ruimte tot mijn beschikking, maar de verzorging was uitstekend. Martine en ik merkten snel het resultaat. Het was gewoon een hele rust om elkaar niet meer in de gaten te hoeven houden en ook om niet in de gaten gehouden te worden. We konden gewoon lekker onze gang gaan en rust nemen als dat nodig was. De ontspanning kwam terug en we knapten er allebei zienderogen van op.
Drie maanden heb ik in het pension gewoond. Inmiddels heb ik mijn eigen definitieve flatje mogen betrekken. Ergens in Harderwijk heb ik een etage op de zevende verdieping met een prachtig uitzicht over de stad.
Natuurlijk blijven we onze beperkingen hebben. Nog steeds heb ik niet al te veel energie, maar gelukkig heb ik dat nu ook niet meer nodig. Mijn taken en hobby’s kan ik goed uitoefenen. Martine’s hartklachten zijn er uiteraard niet door verdwenen, maar ook zij heeft erg veel baat bij de nieuwe situatie.
Trouwens: regelmatig zal je ons in elkaars huis, aan elkaars eettafel of in elkaars bed kunnen aantreffen.
Het was een heftig jaar, maar we zijn er met z’n tweeën wel uitgekomen.
Ja, het gaat GOED met ons.



3 opmerkingen:

  1. Ik had één en ander gevolgd op de blog van Martine. Mooi om nu van jouw kant het verhaal te lezen. De uitkomst is wat jullie wensten: Goed. Fijn! Ik kan het als hooggevoelige met chronisch pijn een klein beetje navoelen hoe dit werkt. Ben bijv heel blij dat wij een groot huis hebben waar ik een eigen kamer heb, waar ik mij kan terugtrekken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Je hebt het bloggen weer opgepakt zie ik ;) Ik ga je weer volgen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat fijn, dat het nu zo goed met jullie mag gaan. Toen een hele moeilijke beslissing, maar dat is wel een juiste beslissing gebleken. God zegene jullie beiden!

    BeantwoordenVerwijderen